Het Failliet van Burgemeester Patrick De Vlerck…

Naar aanleiding van de nieuwjaarsreceptie van Open VLD Blankenberge op zondag 17 januari '16, maakte burgemeester Patrick De Klerck (Open VLD) bekend dat hij in juli 2017 ontslag zal nemen als burgemeester van Blankenberge, en dit zogenaamd “wegens familiale en gezondheidsredenen.”  Daarmee bevestigt hij eindelijk de geruchten die al maandenlang binnen zijn partij Open VLD, maar ook tot ver daarbuiten de ronde deden.  Weinig Blankenbergenaren waren dan ook verwonderd toen ze zondag jl. het officiële nieuws vernamen en een einde kwam aan de speculaties.  

Er waren immers al de vele signalen sinds de start van de nieuwe gemeentelijke legislatuur in 2013.  Eerst en vooral viel al gauw zijn gebrek aan politiek leiderschap op; zowel intern als boegbeeld van Open VLD, maar ook als leider van de gloednieuwe Open VLD-sp.a-coalitie slaagde Patrick er maar niet in zijn stempel te drukken als eerste burger van de stad.  Het gekibbel tussen zijn eigen Blauwe schepenen onderling, maar ook de spanningen tussen beide socialistische schepenen met het totaal onverwachte ontslag van eerste schepen Johan Van Eeghem (sp.a) tot gevolg, toonden op pijnlijke wijze aan dat “de Dauphin van Godfather Ludo Monset” er maar niet in slaagde om enige greep te krijgen op de politieke gebeurtenissen in ons Steedje.  Een donkerblauwe sterkhouder en noeste duizendpoot als Guy Tijssens, alom gewaardeerd voorzitter van de Blankenbergse Middenstandsraad en succesvol voortrekker rond het ganse Halloweengebeuren in Blankenberge, kon de politieke zwakheid van Patrick & co niet langer aanzien en hield de eer aan zichzelf door uit al zijn functies ontslag te nemen.

Typerend voor de politieke onmacht van de weinig begeesterende Patrick De Kerck die de ene flater na de andere maakte, door sommigen smalend “Patrick De Vlerck” genoemd, was bijvoorbeeld dat zijn enige repliek om een lastig oppositieraadslid politiek monddood te maken bestond uit het inzetten van de politie tegen hem of uit het versturen van mails naar de werkgever van het betrokken raadslid.  Patrick De Klerck kreeg dan ook al gauw de naam van dictator (zie foto) die dan nog zijn broek in het stadhuis zat te verslijten, zelfs letterlijk (zie foto). Zijn echtgenote, de sympathieke (sic) “First Lady van Blankenberge”, was dan weer veeleer een handicap dan een extra troef bij zijn burgemeesterschap…

Ook de bevolking zelf, met een nochtans groot en trouw liberaal kiezerskorps, had al snel door dat De Klerck de verwachtingen maar niet inloste en vooral veel beloofde (“Ik ga het noteren”) maar weinig realiseerde.   Meer en meer kon men zowel in zijn partij maar ook bij vele middenstanders in de badstad ontgoocheld horen “Patrick kan het niet aan” en “We missen een burgemeester als Ludo“.  Tot slot ergerden veel van zijn aanhangers en traditionele kiezers, ondanks zijn verkiezingsbelofte (“Ik word uw fulltime burgemeester van Blankenberge !“) zich aan zijn vaak opvallende afwezigheid in Blankenberge (“Patrick is burgemeester in Brussel“), iets wat hij het voorbije jaar nog tevergeefs probeerde te counteren door loopbaanonderbreking in Brussel te nemen, maar het kwaad was geschied; zijn reputatie zonk verder weg onder het vriespunt.

Met de hete adem van de N-VA in de nek van Open VLD (tijdens de laatste parlementsverkiezingen haalde de Open VLD in Blankenberge een ontgoochelende 18,07%, tegen een opvallend sterke score voor de toen nog oppositiepartij N-VA met 30,34%) probeerde Patrick De Klerck zijn besmeurd blazoen op te smukken door coalitiepartner sp.a eind 2014 eigenhandig het mes in de rug te steken en puur uit strategisch opportunisme (“We gaan de N-VA kapot besturen”) het bed te ruilen met de toen nog maagdelijke en vooral onervaren maar beleidsgeile N-VA.  

Maar de klachten en het gemor over de steeds verder aanmodderende Patrick De Klerck bleven aanhouden.  In die mate zelfs dat nu ook zijn politieke medestanders en collega-schepenen hem vriendelijk richting uitgang begeleidden.  Een verdere carrière door een promotie bij de Marine zou voor Patrick De Klerck een elegante exit betekenen en zou Open VLD meteen van hun grootste kopzorg verlossen.  Aldus geschiedde deze pijnlijke afgang voor hemzelf en zijn partij.  OCMW-voorzitter Ivan De Clerck rest de weinig benijdenswaardige eer om een jaar voor de verkiezingen als crisismanager in de rol van burgemeester puin te ruimen en zijn Blauw-Gele coalitie opnieuw aan enige geloofwaardigheid te doen winnen…

Deze nieuwe politieke vaudeville in  Blankenberge, na het Blauwe verraad aan sp.a met de fameuze Tipp-Ex-affaire als ongezien dieptepunt, is echter ook bijzonder nefast voor de politiek in Blankenberge zelf. Met het “Monsetje” (een jaar voor de verkiezingen de burgemeesterssjerp doorgeven aan iemand van je partij die zelfs niet het tweede meeste stemmen haalde (Bjorn Prasse haalde met 1.075 stuks meer voorkeurstemmen dan Ivan De Clerck met 982 stemmen) toont Open VLD nogmaals de grote minachting voor de kiezer.  De mandaten binnen het stadsbestuur van Blankenberge blijven de inzet van een beschamend politiek schaakspel, waar de mening van de kiezer zelf totaal niet telt en enkel angst en verkramping de politieke besluitvorming op nefaste wijze beïnvloeden.  

Het is trouwens opvallend en zelfs bedroevend dat bedgenoot N-VA tijdens dit triestig schouwspel andermaal aan de zijlijn staat te kijken als een koe op een trein;  eerste schepen Daphné Dumery (N-VA) ligt duidelijk meer wakker om tijdens de zoveelste buitenlandse missie (veeleer snoepreisjes op kosten van het federaal parlement) elders de wereldvrede te redden, dan de belangen van de Blankenbergenaar te verdedigen…

Hopelijk maakt de kiezer in oktober 2018 komaf met dergelijke politiek gemarchandeer op de kap van Blankenberge, en straft ze “beleidspartijen” Open VLD en N-VA hiervoor af.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...